Söyleyemiyordum…

Çok oldu söyleyemiyordum. Herkes soruyordu herşey tamam diyordum.  Yüzüm gülerken fotoğraf çekilip arkadaşlarımla paylaşıyordum. Seviniyorlardı ben mutluyum diye. Hiç bişi demedim. Webcam aç diyorlardı açıyordum. Yüzümü güldürüyordum. Sigaramı yakarken bile gülümsüyordum ki bilmesinler.

Çalıştığım ofisimdekilere hep gülümsedim. Suratımı hiç asık görmediler. Belki bir kaç kere. Ama gerçek sebebini hiç bilmediler. Sokakta yürürken insanlara bakıyordum. Ne kadarda çok mutsuz insan var diyorum. sonra yalnız kaldığımda hiç bir farkımın olmadığını farkedip içleniyordum.

Evet blog. Mutsuzum. Şimdi diceksinki oğlum sen güçlüsündür. Yırtarsın bu durumdan. Az sabret. Hemen herşey rayına oturmaz diyeceksin ama çok iyi şeyler olacak diyeceksin belki. Belki Mazhar Alanson’dan benim hala ümidim varı dinle diyeceksin. Sıkma canını gülmene bak diyeceksin. Yak sigaranı dal uzaklara ama iyi şeyleri düşün diyeceksin. Cebine koy 50-100 lira boş boş dolaş kafanı dağıt diyeceksin belki. Belkide git bul birini tanış. Sıkıntını derdini anlat diyeceksin. Ama diyemiyorsun. Çünkü sende benden yana ümitsizsin. Yoksa neden senin gibi gizli bir sayfa açayım ki?

Evet blog. Mutsuzum… Mutlu oldun mu? Yazdım işte.

NR ’08